Dit is mijn verhaal. In juli van dit jaar ben ik met Laat het Nakijken begonnen. Ik voel me erg gelukkig dat ik dit gedaan heb, maar het was bijna niet gebeurd. Lees hier waarom…

 

Als kleine jongen voelde ik me altijd een beetje anders. Ik had wel vriendjes, maar leefde een beetje in mijn eigen wereld. Op school had ik niet echt een fijne tijd. De aangeboden stof was makkelijk, ik was dromerig, erg druk en kon moeilijk stilzitten. Tegenwoordig zouden ze dit ADHD noemen. Ik voelde me vaak niet begrepen. Als de juf zei: “en nu gaan we onweer maken”,  en de andere kinderen roffelden met hun handen op tafel, dan smeet ik de hele tafel op en neer. Dat was de eerste keer dat ik eruit werd gestuurd.

Ik was wel rustig als ik boeken las. (Sjakie en de Chocoladefabriek, De graaf van Monte Christo en nog veel meer).  De basisschool ging in een waas voorbij, net als de middelbsjakieare school en de universiteit. Ik studeerde Communicatiewetenschap, afstudeerrichting Marketing. Ik vond er eerlijk gezegd niet veel aan… Ik kon nooit goed mijn aandacht erbij houden.

Ik voelde me meer een soort onbegrepen kunstenaar. Ik schreef naast mijn studie verhalen, maakte muziek en video’s, was zingende barman…

De eerste 13 jaar van mijn carrière heb ik voor een baas gewerkt, omdat ik dat van mezelf verlangde. Doe maar wat ze willen, zei ik tegen mezelf. Pas jezelf aan. Zo hoort het blijkbaar.

 

alle-honden-hebben-adhdIk kreeg verkering, trouwde en kreeg 2 zonen. Mijn vrouw spoorde me aan om te gaan studeren aan de Academie voor Drama. Ze spoorde me aan, terwijl dit niet de verstandige keuze leek. Ik heb de studie niet afgemaakt, mijn docent wees me op mijn dromerige gedrag, ik had weer geen overzicht. Mijn vrouw herkende wat het was en na een tijdje was het duidelijk: Ik heb ADD (en had ADHD). Daar kan ik nog 12 stukjes over schrijven, maar dat doe ik niet. Als je er echt meer over wilt weten, lees dan eerst eens: Alle honden hebben ADHD van Kathy Hoopmann, dan praat ik er graag over als je wil.

Het nieuws dat ik ADD heb, kwam als een zonnestraal bij donkere hemel! Geweldig, dat is het dus! Dat verklaart een hoop. Bijvoorbeeld waarom mijn loopbaan maar niet echt van de grond kwam. Soms is het (blijkbaar) juist niet de bedoeling, dat je eerlijk zegt hoe je over iets denkt. Dat maakte me soms behoorlijk ongelukkig. Ik deed mijn werk goed, maar er moest toch meer zijn?

 

Ik bleef maar schrijven, lezen, video’s maken, zingen, acteren, oftewel: zijn wie ik was. Mijn vrouw was intussen een eigen praktijk begonnen. Volledig tegen alle logica in, vooral toen ze haar vaste baan opzegde, om zich volledig hierop te kunnen concentreren. Natuurlijk waren er veel mensen die hier twijfels bij hadden. Ben je gek geworden?

Nu ben ik zelf begonnen met Laat het Nakijken. Vastbesloten om dit te gaan doen. Against all odds. Mijn vrouw heeft me weer geïnspireerd om mijn eigen weg te gaan. (Bedanlaat-het-nakijkenkt!).

Ik doe nu waar ik goed in ben. Ik hou van taal, ik heb er altijd van gehouden. Nu mag ik teksten schrijven en herschrijven, meestal voor bedrijven. Ik deel met plezier alles wat ik weet en leer elke dag bij. Ik vind het fijn om te merken dat het aanslaat en dat de mensen met wie ik werk, enthousiast zijn en eigenlijk allemaal opnieuw bij me aankloppen. Daar word ik stil van.

Een nogal persoonlijk verhaal, maar het is goed om het echte verhaal te vertellen. En als ik één iemand kan inspireren om ook zijn eigen weg te gaan en dat risico te nemen,  ben ik helemaal tevreden. Je zult er geen spijt van krijgen!

Op mijn site staat een quote van Paulo Coelho:

“If you think adventure is dangerous, try routine, it’s lethal”.  Nu weet je waarom dit geen loze kreet is.

Dank je wel dat je mijn verhaal hebt gelezen. Ik hoor graag wat jouw verhaal is.

 

Met hartelijke groet,

1630020-klein

Michiel Boland.

Laat het Nakijken.

 

 

Naar home